ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - ΑΠΟ ΤΗΝ ΦΡΕΓΚΑΙΝΑ ΣΤΑ ΚΟΥΦΟΝΗΣΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ "ΛΥΣΑΣ"

Επιτροπή Ειρήνης Αργολίδας

    Τη βαθύτερη γνώση της τοπικής μας ιστορίας είχε ως στόχο η επίσκεψη των μελών και φίλων της Επιτροπής Ειρήνης Αργολίδας, σε τόπους του νομού μας, στους οποίους κατά την κατοχική περίοδο, έγιναν εκτελέσεις Ελλήνων πατριωτών από τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Αρχικά επισκέφθηκαν τον Άγιο Βασίλη Άργους, τόπος στον οποίο εκτελέστηκαν – στις 6 Αυγούστου του 1944 – επτά πατριώτες με καταγωγή από τη Καρυά (οι τρεις δάσκαλοι). Στους συγκεντρωμένους μίλησε ο πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Καρυάς Κώστας Τρίχας. Στη συνέχεια μετέβησαν στη Φρέγκαινα, εκεί έξω από το χωριό, δίπλα στο ρέμμα όταν οι Γερμανοί αφού έδεσαν πισθάγκωνα είκοσι τέσσερις πατριώτες, τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ στις 5 Μαϊου του 1944. Για τα γεγονότα μίλησαν οι Κώστας Τρίχας και ο πρώην αντιδήμαρχος Λυρκείας Γιώργος Σπανός (Μπαλαμπάλας). Ακολούθως τα μέλη της Επιτροπής Ειρήνης πήγαν στο χωριό Ίναχος στο οποίο εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς τρεις κάτοικοι του χωριού στις 21 Μαϊου του 1944. Ομιλητής εδώ ήταν ο Κώστας Μπαβέλας. Τέλος, τα μέλη της Επιτροπής Ειρήνης επισκέφθηκαν τις Λίμνες όπου το Μάη του 1944 οι Γερμανοί, σε 15 διαφορετικές τοποθεσίες έξω από το χωριό εκτέλεσαν περί τα ογδόντα άτομα κάθε ηλικίας ανάμεσά τους και εξάχρονα παιδιά. Ομιλητές στις Λίμνες ήταν ο Χρήστος Στάρφας και ο Παναγιώτης Κακούρος

Προσκύνημα σε τόπους εκτελέσεων στην Αργολίδα.

Η Επιτροπή Ειρήνης Αργολίδας σας καλεί τη Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου σε Εκδρομή – Προσκύνημα σε τέσσερις διαφορετικούς τόπους εκτέλεσης ελλήνων πατριωτών από τα Ναζιστικά στρατεύματα, κατά την κατοχική περίοδο.

Με τη πρωτοβουλία μας αυτή επιδιώκουμε να γνωρίσουμε καλλίτερα τους ιερούς αυτούς τόπους, που μαρτύρησαν αθώοι έλληνες πατριώτες.
Ξεκινάμε από τον Αη-Βασίλη του Άργους στις 10 π.μ., στη συνέχεια στη ΦΡΕΓΚΑΙΝΑ στις 11 π.μ., στον Ίναχο (Πασσά) στις 12 και στις Λίμνες στη 1 μ.μ.
Ώρα αναχώρησης στις 9 π.μ. έξω από τον ΟΤΕ Ναυπλίου.

ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ

Χαιρόμαστε να σας βλέπουμε, και να μαθαίνουμε νέα σας

Να είστε όλοι καλά 

Και να να μη ξεχνάτε τη Φρέγκαινα...από εδώ ξεκίνησαν όλα?

ΚΑΠΑΡΗ - ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

Κάτω από το εκκλησάκι του Αγίου Ραφαήλ στη Φρέγκαινα βγαίνει η κάπαρη και αυτόν τον καιρό είναι ανθισμένη και πανέμορφη

Και όποιος ξέρει να την κάνει τουρσί είναι ακόμη καλύτερη

Η ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ

Ιστορίες με την θεία Βάσω

Το σούπερ μάρκετ και η φωτογραφία.

Την θεία Βάσω αν και μένουμε πολύ κοντά τα τελευταία χρόνια την βλέπω όλο και πιο σπάνια, φορτωμένος με τα άγχη της εργασιακής καθημερινότητας δεν υπάρχει χρόνος πια για απλές χαλαρωτικές καλημέρες ή καλησπέρες. Το σπίτι της θείας Βάσως της θείας Ρίτσας και το δικό μας ήταν ένα ουσιαστικά , δεν υπήρχαν πόρτες και χωρίσματα, όλα τα παιδιά μπορούσαμε να παίξουμε να φάμε και να κοιμηθούμε σε όποιο από τα τρία σπίτια θέλαμε. Ιδιαίτερα τα καλοκαίρια δεν είχαμε αίσθηση ποιο είναι το πραγματικό μας σπίτι .Αυτές οι παραμυθένιες καταστάσεις συνέβαιναν πριν 35 -40  χρόνια όταν όλοι οι γείτονες είχαν ξεκλείδωτες πόρτες και τις Κυριακές 2-3 οικογένειες έτρωγαν μαζί. Την προηγούμενη Κυριακή  συνάντησα την θεία Βάσω  στην εκκλησία του Αι Γιάννη, ο γάμος της Μαρίας της γειτονοπούλας και του Ζαχαρία από την Κρήτη ήταν μια ευκαιρία για να ανταμώσει ολόκληρη η γειτονιά. Τον γαμπρό συνόδευε και ένα μουσικό συγκρότημα από την Κρήτη. Μόλις τέλειωσε το μυστήριο του γάμου  άκουσα να τραγουδάνε «αγρίμια και αγριμάκια μου» περιμένοντας την έξοδο του ζευγαριού.  Με την άκρη του ματιού μου αντιλαμβάνομαι την θεία στην  δυτική έξοδο της εκκλησίας. Το μυαλό κάνει αυτόματα τους συνειρμούς , η εικόνα του κρητικού λυράρη να παίζει με πάθος και το χαμόγελο της θείας που με καλούσε κοντά της έφεραν στο μυαλό την εικόνα του θείου Αλέκου, του μακαρίτη του άντρα της. Ο θείος πέρα από τις πολλές και διάφορες δουλειές που έκανε ήταν και ταλαντούχος μουσικός . Έπαιζε πολλά μουσικά όργανα και ήταν ιδιαίτερα φιλικός και ανεκτικός μαζί μας όταν ήμασταν παιδιά. Καθόμασταν με τις ώρες να τον ακούμε να κάνει πρόβες. Μια δική του πένα για μπουζούκι που μου έκανε δώρο  μετά από τόσα χρόνια την έχω ακόμα μέσα στο πορτοφόλι μου, ίσως αξιοποιηθεί μουσικά στο μέλλον.

Ήταν ένα ζεστό μεσημέρι  17  Ιουλίου 1989  …… όταν άκουσα τα ουρλιαχτά της θείας .

-Βασιλάκη τρέξε ο θείος….τρέξε…

Δεν θυμάμαι πως έφτασα στον δεύτερο όροφο του σπιτιού της μέσα από το μικρό περιβόλι του πατρικού μας σπιτιού που ένωνε τα δυο σπίτια. Εκεί άφηνε τις τελευταίες του αναπνοές ο θείος. Παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες για τεχνητή αναπνοή και μαλάξεις στην καρδιά του, μαζί με την κυρία Σωσώ την γειτόνισσα,  είχε και αυτή ανέβει επάνω δεν τα καταφέραμε , έφυγε ο θείος. Πριν λίγα χρόνια ο θάνατος την είχε σταυρώσει ξανά την θεία Βάσω της είχε πάρει και τον Χρηστάκη το μικρό της γιό.

-Θείε να σε φιλήσω και να σε χαιρετήσω, δεν θα σε ξαναδώ, ( ήταν τα τελευταία του λόγια του μικρού Χρήστου  στον πατέρα μου έξω από το καφενείο του όταν έφευγε για την  τελευταία επίσκεψη στο νοσοκομείο). 

Αφού άκουσα για λίγα δευτερόλεπτα τον κρητικό λυράρη κατευθύνθηκα κοντά της αγκαλιές φιλιά για τον «εργασιακό μετανάστη» είπαμε αν  και μας χωρίζουν λίγα μέτρα είχε πολύ καιρό να με δει.

-Χαθήκαμε ρε Βασιλάκη ( μου είπε ).

-Πάλι καλά που γίνεται και κανένας γάμος και ανταμώνουμε θεία.

-Σε γάμους να ανταμώνουμε αλλού να μην ανταμώνουμε ( με την ματιά της κοίταξε για λίγο τον κρητικό λαουτιέρη που είχε ανεβάσει μουσικές στροφές) πιθανόν και αυτή να έφερνε στο νου της μνήμες από τις μουσικές του θείου Αλέκου.

Γύρω μας οι υπόλοιποι, στις διάφορες κουβέντες που έκαναν μιλούσαν και για τα έντονα οικονομικά προβλήματα που άρχισαν να γίνονται πλέον ορατά .  Η θεία παρακολουθούσε αλλά μάλλον δεν την τρόμαζαν τα οικονομικά μέτρα . Και πόσο μπορεί να τρομάξει ένας άνθρωπος που τον έχει γαζώσει ο θάνατος δυο φορές και έχει βγει μετανάστης στην Γερμανία χωρίς να ξέρει ούτε μια λέξη γερμανικά.  Ένα γερό κορμί όπως τόσα άλλα  να λειώνει για ένα μεροκάματο στα γερμανικά εργοστάσια για  να δένει το ατσάλινο όραμα της γερμανικής ανάπτυξης.

-Τελικά είμαστε υπό γερμανική κατοχή είπε κάποιος.

-Για να ευθυμήσω την ατμόσφαιρα της λέω θεία θυμάσαι τη ιστορία με το σούπερ μάρκετ στην Γερμανία;

-Πως δεν την θυμάμαι Βασιλάκη μου αλλά έχω και καινούργια με την  φωτογραφία μου για το ταξίδι μου.

-Για πες μου για το σούπερ  μάρκετ πρώτα.

-Εγώ παιδάκι μου έφυγα από την Φρέγκαινα που κατεβαίναμε με τα  μουλάρια και τα γαϊδούρια στο παζάρι του Άργους  για ψώνια  βρέθηκα στην Γερμανία με τον θείο σου τον Αλέκο χωρίς να ξέρω λέξη γερμανικά.  Η φτώχεια μας έσπρωξε στα γερμανικά εργοστάσια και  η  αγάπη που είχαμε ο ένας για τον άλλον μας κράτησε ζωντανούς. ( Μιλούσε για τον θειο και έλαμπαν τα μάτια της , ένας διαρκής έρωτας εν απουσία) Πάμε πρώτη φορά σε πολυκατάστημα εγώ δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πράγμα . Βλέπω μια άλλη γυναίκα παίρνει ένα καρότσι για ψώνια , παίρνω και εγώ και μπαίνω μέσα ακολουθώντας την.  Μπαίνω μέσα  και τα χάνω , ποτέ στην ζωή μου δεν ξαναδεί τόσα πράγματα , τόσα καλλυντικά τόσα προϊόντα ζαλίστηκα θόλωσα. Υπάλληλος δεν υπήρχε πουθενά , κοιτάω τι κάνουν οι άλλοι . Πήγαιναν στα ράφια και γέμιζαν τα καρότσια τους. Το ίδιο άρχισα να κάνω και εγώ , έβαζα , έβαζα σαν μου έφευγε η φτώχεια μου όταν έβαζα μέσα τα πράγματα. Βλέπω οι άλλοι πάνε προς την έξοδο , έβγαιναν έξω, προς  εκεί που ήταν παρκαρισμένα τα αυτοκίνητα. Ξεκινάω και εγώ . Ξαφνικά θυμήθηκα  ότι είχα δει και δυο ωραίες μικρές ομπρέλες, με είχαν πιάσει τα κουβαρνταλίκια βλέπεις. Γυρίζω πίσω και βάζω και τις δυο ομπρέλες . Το καρότσι ήταν έτοιμο να σπάσει από το βάρος. Πήγαινα  προς την έξοδο, κάπου θα ήταν και ο υπάλληλος να κάνουμε τον λογαριασμό, εγώ δεν ήξερα παρά μόνο τον μπακάλη της γειτονιάς με το τεφτέρι και τους λογαριασμούς στο τεφτέρι και στην λαδόκολλα. Μπροστά πηγαίνανε κάποιοι άλλοι τους ακολουθούσα Μην στα πολυλογώ χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα έξω από το κατάστημα και  το καρότσι φορτωμένο πράγματα. Εκεί στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα με προλαβαίνει ο θείος σου ο Αλέκος.

-Μα καλά που τα βρήκες τα λεφτά και αγόρασες τόσα πράγματα …ούτε ένα μηνιάτικο δεν μας φτάνει!!!.

-Δεν τα αγόρασα …..δεν χρειάστηκε να πληρώσω….

-Είσαι με τα καλά σου θα μας πάνε φυλακή …

-Αλέκο μου δεν μου ζήτησε κανένας λεφτά εγώ πήγαινα όπως πήγαιναν και οι άλλοι ….  Και βρέθηκα εδώ. Και μην νομίζεις ότι θα τους λείψουν γεμάτα είναι τα κασόνια τους!!!!

-Μα καλά δεν σε είδαν στις κάμερες;

-Αλέκο μου εγώ δεν περπατούσα σαν κλέφτης , σου είπα κανονικά ήρθα εδώ όπως πηγαίνανε και οι άλλοι. Και αν πάμε πίσω τότε είναι που θα μπλέξουμε!!!

-Α ρε θεία , είδες που ή άγνοια είναι ωφέλιμη καμιά φορά για να επιβιώσουμε. Και δεν μου λες με την φωτογραφία τι έγινε;

- Ε να ξέρεις , πέρασαν τα χρόνια  σκέφτηκα ότι σε λίγο καιρό θα πάω να συναντήσω τον Αλέκο μου. (Το χαμόγελο της έδειχνε ότι δεν είχε κανένα φόβο για τον θάνατο, με τον οποίο θα έκανε σε κάποια στιγμή και την τελευταία συναλλαγή μαζί του. Δεν ήταν παρά ένα εισιτήριο για την άλλη ζωή να ξαναβρεί τον άντρα της).

-Και η φωτογραφία που κολλάει;

-Ετοιμάζω τα πράγματα μου για την τελευταία μου κατοικία. Και θέλω να έχω και μια καλή φωτογραφία . Μην ψάχνουν οι κόρες μου τελευταία  στιγμή να βρουν τι θα μου βάλουν. ( Η Χριστίνα η κόρη της, την κοιτάζει αυστηρά αλλά η θεία δεν πτοείται συνεχίζει ακάθεκτη την ιστορία της). Διαλέγω δυο μια που είμαι νέα και μια που είμαι όπως είμαι τώρα. Πάω στον φωτογράφο για να κάνω αντίγραφα. Εκεί ήταν και μια γνωστή μου με το μάτι πιάνει τις φωτογραφίες.

 -Τι  θέλεις Βάσω τις φωτογραφίες; (Με ρωτά).

-Για τον τάφο μου της λέω αλλά της άλλης δεν της κόβεται η φόρα.

-Και ποια θα βάλεις με ρωτά;

-Αυτή που είμαι νέα .

-Δεν είσαι καλά , (μου λέει) θα βάλεις αυτή που είσαι μεγάλη…

-Είχε και άποψη η κουτσομπόλα λες και ήταν δικός της ο τάφος . Τι λες μωρή της λέω να βάλω αυτή μου είμαι χούφταλο και να μην γνωρίσει ο Αλέκος μου και να με κυνηγήσει. Όταν με άφησε ήμουνα τρυφεράδι έτσι θα του πάω.

-Γέλασα πολύ δυνατά ευτυχώς τα δυνατά μου γέλια καλύφθηκαν από τα παθιασμένα  παιξίματα του λαούτο της λύρας και τα παλαμάκια του κόσμου , ο  Ζαχαρίας και η Μαρία έκαναν την πρώτη τους έξοδο ως ανδρόγυνο ενώπιον θεού και ανθρώπων .

-Να μας ζήσουν τα παιδιά φώναξε η θεία και έλαμπε το πρόσωπο της .

*Σε ένα βιβλίο του ο Γιώργος Χειμωνάς γράφει , το να αγαπάς έναν άνθρωπο τον κάνει ένδοξο και αυτή είναι η μοναδική δόξα που θα γνωρίσει σε όλη του την ζωή .

Το νέο λαμπερό ζευγάρι που έβγαινε μέσα από την εκκλησία μόλις ξεκίναγε την

δια-προσωπική του ένδοξη πορεία. Αλλά ήταν εντυπωσιακή και  η ένδοξη πορεία του θείου Αλέκου. Μπορεί να ήταν απών αλλά η αγάπη της γυναίκας του τον έκανε ένδοξο και μεταφυσικά  παρών να παίζει τις μουσικές του και αυτός μέσα στην χαρά του γάμου. Αυτή η ένδοξη αγάπη,  παρά τα πολλά χτυπήματα της ζωής έδινε και δίνει δύναμη στην θεία να θεωρεί απλή βόλτα το πέρασμα του Αχέροντα ποταμού. Μια ευκαιρία  να συναντήσει τον Αλέκο της αρκεί να έχει  το κατάλληλο σινιάλο να την αναγνωρίσει μια φωτογραφία που να την δείχνει όπως την άφησε….. τρυφεράδι.

Του Βασίλη Καπετάνιου

ΑΡΩΜΑ ΦΡΕΓΚΑΙΝΑΣ

Η εποχή που στην Φρέγκαινα ανθίζουν τα κούρμπενα έτσι τα λέμε εμείς αυτά τα υπέροχα ολόλευκα φυτά που το άρωμα τους σε συνεπαίρνει 

Υπάρχουν παντού στα χωράφια στις ρεματιές στις αυλές των σπιτιών

Καλό καλοκαίρι

ΚΑΙ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΗΤΑΝ ΘΟΛΟ...

 Όταν η βροχούλα γίνεται μπόρα και η μπόρα καταιγίδα,
έτσι αγριεύει το ποτάμι και
ας είναι και Ιούνιος.

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ

 

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς από τον Δανιήλ και τον 

Παναγιώτη.

Μπράβο πατριώτες και εμείς μαζί σας!

"ΤΟ ΑΣΤΕΡΑΚΙ"

 

Ευτυχισμένος παππούς με την εγγονή του ο κύριος Χρήστος.

Ευτυχισμένος πατέρας, σε στιγμές τρυφερότητας με την κόρη του, ο Παναγιώτης.

Το όνομά της θα το μάθουμε στις 30 Ιουλίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Ραφαήλ στη Φρέγαινα.

"ΑΜΕΡΙΚΑ" ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ

Όλη η οικογένεια του Γιώργου Γιρμή στέλνει τους χαιρετισμούς της σε όλη τη Φρέγκαινα.

Τους ευχόμαστε να περνάνε καλά και καλή επιστροφή στη γιαγιά Αθανασία!

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ ΦΑΝΟΠΟΙΟΣ

Ο Σταύρος και ο Δημήτρης, χρόνια στο επάγγελμα εργάζονται τη φανοποιεία Σιαχάμη.
Και για τους πατριώτες... ειδικές τιμές πάντα!

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Αν και δυσκολεύτηκα να βγάλω αυτές τις φωτογραφίες... παιχνιδιάρικα τα ζωάκια!!!
Χαρίζουν υπέροχες στιγμές στους ιδιοκτήτες τους.

Τζίμι-Χριστίνα-Γιώργο-Μαρία.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΓΑΡΟΥΦΗ

ΔΙΨΑΣ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ;

Του Βασίλη Καπετάνιου

 

Ο παππούς στο υπόγειο κοιτούσε μια ζωγραφισμένη πέτρα , την βρήκε σε ένα από τα πολλά κουτιά των εν- μνημήσεων όπως έλεγε τα κουτιά με τα ενθύμια μια ζωής όταν άκουσε τα θυμωμένα μεταλλικά βήματα του εγγονού του. Ο Πετράν φορούσε μπότες που είχαν κομμάτια μέταλλου στην μύτη και στο τακούνι. Ο τρόπος που περπατούσε και ο μεταλλικός ήχος της βαριάς και γρήγορης εναλλαγής μύτη τακούνι σαν πολεμική ιαχή ακουγόταν.  Ούτε καλημέρα δεν είπε όταν μπήκε μέσα.

-Έτοιμος ήμουνα να τους πετάξω γραφεία και κομπιούτερ στο κεφάλι. Τους έχω πάει όλα τα χαρτιά αλλά ακόμα να βγει το χαρτί της απόσυρσης.

-Τελικά ο «Ζορό» βρήκε τον αργό θάνατο της γραφειοκρατίας για να καθυστερήσει το τέλειωμα του.  ( Μια παράξενη έκφραση μάλλον χαράς γράφτηκε στο πρόσωπο του παππού όταν απάντησε στον εγγονό του. )

Ο παππούς «Ζορό» αποκαλούσε το μικρό πράσινο αυτοκίνητο του που κράτησε  σχεδόν σαράντα χρονών το έδωσε στον εγγονό για απόσυρση αλλά τα χαρτιά καθυστερούσαν.

-Έλα πιάσε  ( και του πέταξε την ζωγραφισμένη πέτρα, ο Πέτρος διάβασε πάνω στην πέτρα, «αγάπα συγχώρα και προχώρα» ) .

-Παππού η πέτρα είναι καλή για το κεφάλι κάποιων αλλά το κείμενο δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει με αυτά που λέμε τώρα.

-Ο θυμός δεν είναι λύση, ο σοφός κινέζος στην τέχνη του πολέμου έγραφε αν στόχος είναι να πάρεις το κάστρο , δώσε και ένα δρόμο στον αντίπαλο να φύγει με αξιοπρέπεια , η εκδίκηση και απώλειες μπορεί να σου προκαλέσει και σε κίνδυνο να βάλει την επιτυχία σου. Πετράν αυτή την πέτρα την βρήκε και την έφτιαξε η θεία σου η Μαρία στου Γούναρη, πριν σαράντα ένα χρόνια τις πρώτες μέρες που αγόρασα τον «Ζορό».

-Στην οδό Γούναρη στο Άργος βρήκε αυτή την πέτρα;

- Όχι στον οικισμό Γούναρη, εκεί γεννήθηκε ο πατέρας μου ο Νίκος, να έλα να δεις ο προπάππος σου ο Νίκος και θεία σου η Μαρία έξω από την εκκλησία του Αγίου Ραφαήλ εκείνη την ημέρα που μάζεψε την πέτρα.

Ο παππούς δίνει την φωτογραφία στον εγγονό, αλλά το μάτι του Πέτρου πρόσεξε ότι κουτί ήταν γεμάτο από ενθύμια με τον «Ζορό», φωτογραφίες, παλιά μπρελόκ , μια εικόνα και ένα φυλακτό που είχε κρεμάσει η μάνα του παππού στο αμάξι. Ο Πετράν πήρε την φωτογραφία αλλά σκεφτόταν ότι ίσως καλύτερα που δεν «σκότωσε» σήμερα τον «Ζορό», μπορεί ο παππούς να του τον έδωσε με όλη του την καρδιά να τον αποσύρει για να τον βοηθήσει αλλά το μυαλό του παππού δεν ήταν έτοιμο να τον αποχωριστεί. Είχε δίκιο ο παππούς όταν έλεγε η καρδιά έχει λογική και το μυαλό συναίσθημα.

-Παππού από πού βγήκε το παρατσούκλι «Ζορό» στο αμάξι.

-Την πρώτη μέρα που το αγόρασα, το άφησα για λίγες ώρες έξω από το σπίτι, ένας «καλός» γείτονας πήγε στην πόρτα του συνοδηγού και με κλειδί και χάραξε ένα μεγάλο  Ζ. Η ζήλεια και ο φθόνος παιδάκι μου είπε η μάνα μου και σου είπα να το πας για αγιασμό πρώτα και πήγε να φέρει αγιασμό να του ρίξει.

-Καλά δεν τον πλάκωσες στο ξύλο;

-Όλοι ξέραμε ποιος είναι αλλά κανείς δεν τον έπιασε στα πράσα, από την άλλη μου έδωσε και την ιδέα και το έβγαλα «Ζορό».  Ο πατέρας μου στενοχωρήθηκε πολύ. Αύριο του λέω θα πάμε βόλτα όπου θέλεις και έτσι κάναμε εκείνη την πολύ ωραία βόλτα οι τρείς μας εγώ η θεία σου και ο προπάππους σου ο Νίκος στου Γούναρη.

-Παππού αν κεράσεις ένα κουβανέζικο λέω να επαναλάβουμε εμείς τώρα την ίδια βόλτα , τα βουνά είναι στην θέση τους και οι δρόμοι καλύτεροι από τότε.

Ήταν  πολύ αστεία η εικόνα να βλέπεις το μικρό πράσινο αυτοκίνητο να στρίβει στο μικρό γεφυράκι για να πάρει τον δρόμο για την Φρέγκαινα, από τα μπροστινά παράθυρα έβγαιναν σύννεφα καπνού από τα πούρα που κάπνιζαν ο οδηγός Πέτρος και ο συνοδηγός παππούς. Θα νόμιζε κανείς ότι ήταν η εξάτμιση μπροστά.

Παππούς και εγγονός έφτασαν στα απομεινάρια ενός οικισμού .

-Πετράν έτσι ήταν μια ηλιόλουστη μέρα όταν φτάσαμε με την μικρή Μαρία και τον παππού τον Νίκο και θυμάμαι σαν να ήταν χτες τις κουβέντες του.

-Α ρε Γούναρη, τον άκουσα να λέει λες και μιλούσε σε κανένα άνθρωπο αλλά μιλούσε στον εαυτό του, σε όσα έζησε εκεί. Θυμάμαι πήρε την μικρή Μαρία, την θεία σου κοντά του και της έδειχνε τις πέτρες .

-Να Μαράκι βλέπεις , εκεί σε εκείνο το βράχο καθόμουνα και φύλαγα τα πρόβατα όταν πέρασε ένα παιδί και μου είπε ότι η γερμανοί σκότωσαν τον πατέρα μου, έχασα το φώς μου έπεσα τούμπες τούμπες κάτω από τον βράχο.

-Τόσα και τόσα βάσανα έχει περάσει αυτός ο άνθρωπος αλλά φαίνεται ότι η πρώτη πληγή που άνοιξε η δολοφονία του πατέρα του δεν έκλεισε ποτέ.

-Παππού που ήταν το σπίτι; ( Τον ρώτησε η Μαρία).

-Εκεί ( και της δείχνει αόριστα κάτι πέτρες που μόνο αυτός αναγνώριζε ).

-Έμεινες καιρό εκεί;

-Όχι μας το κάψανε στον εμφύλιο, όλο το σπίτι κάηκε αλλά μόνο μια εικόνα της Παναγίας σώθηκε σαν από θαύμα, να μας θυμίζει εκείνα τα χρόνια.

-Και γιατί σας κάψανε το σπίτι;

-Σού είπα εμφύλιος πόλεμος, ο αδελφός να σκοτώνει τον αδελφό , εγώ μικρό παιδάκι ήμουνα αλλά ο μεγάλος αδελφός μου  είχε μπλεχτεί με την μια ομάδα και ήρθε η άλλη ομάδα για αντίποινα και μας έκαψε το σπίτι. Εγώ δυο τάξεις πήγα στο σχολείο , αλλά πολλά με δίδαξε η ζωή που μου έδωσε ο Θεός. Αγάπα συγχώρα και προχώρα αυτό μου έμαθε η μάνα μου.

-Παππού γιατί το λες αυτό;

-Το μίσος δεν οδηγεί πουθενά Μαράκι , αγάπα συγχώρα και προχώρα. Όταν μας κάψανε εκείνα τα δύσκολα χρόνια το σπίτι μας φιλοξενούσαν συγγενείς σε ένα άλλο χωριό στην Χούνη. Μετά από καιρό στο χωριό οι οπαδοί της μιας παράταξης σέρνανε σαν το σκυλί ένα παλικάρι στην πλατεία του χωριού  . Ήταν άγρια τα χρόνια εκείνα , ούτε τα πιο άγρια ζώα δεν περιφέρουν το νεκρό ή το ηττημένο ζώο σαν τρόπαιο στις πλατείες για να κάνουν επίδειξη δύναμης  και να προκαλέσουν τον φόβο στους άλλους. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε νερό στα σπίτια,  η μάνα μου είχε βγει για να γεμίσει την στάμνα να το φέρει στο σπίτι που μας φιλοξενούσανε .Αυτοί που είχαν συλλάβει το παλικάρι, ξέρανε ότι οι δικοί του είχαν κάψει για αντίποινα το σπίτι μας και αρχίζουν να φωνάζουν στην μάνα μου.

-Έλα ρίχτου μια να λειώσεις  το κεφάλι του αυτοί σου κάψανε το σπίτι.

-Σταματά η μάνα μου και του ρίχνει μια ματιά , παντού αίματα , πρησμένο πρόσωπο από το ξύλο λίγα κομμάτια ρούχα να σκεπάζουν το σακατεμένο κορμί του, μέσα σε τέτοιο πόνο βρίσκει το βλέμμα του και ανταλλάσσουν ματιές.  Βλέπει την απελπισία του και την ζωή να έχει τελείως στεγνώσει μέσα του, όπως και η δική της.

-Ρίχτου θεια, σκότωσε τον αλήτη,  της φωνάζει κάποιος άλλος.

-Η στάμνα που κουβάλαγε η μάνα μου ήταν πολύ μεγάλη και βαριά,  με αργές κινήσεις την κατεβάζει από την πλάτη της, χωρίς να πάρει το βλέμμα της από το βλέμμα του παλικαριού. Αυτοί που τον είχαν συλλάβει σκέφτηκαν ότι η μάνα μου θα του έφερνε την στάμνα στο κεφάλι να τον σκοτώσει. Αλλά αντί να του την φέρει στο κεφάλι την αφήνει κάτω σκύβει και τον ρωτά ;

-Διψάς παιδάκι μου ;

-Διψάω θεια της απαντά !!!

-Του έγειρε την στάμνα και ήπιε με την ψυχή του , λίγα μέτρα πιο πέρα τον πήραν τον ανάκριναν όπως έκαναν εκείνη την εποχή και μετά τον σκότωσαν . Κατάλαβες Μαράκι τι μάθημα μου έδωσε η μάνα μου , αγάπα συγχώρα και προχώρα .

-Παππού πολύ ωραίο αυτό που είπες , θα το γράψω σε τούτη την πέτρα να το θυμάμαι ( του είπε η μικρή Μαρία).

-Κατάλαβες Πετράν , ο θυμός και η εκδίκηση δεν οδηγούν πουθενά , αν η γιαγιά εκείνη σκότωνε το νέο μέσα στο θυμό της για το άδικο κάψιμο του σπιτιού της όχι μόνο δεν θα έλυνε κανένα πρόβλημα αλλά θα φόρτωνε και με ενοχές την ψυχή της όλα τα υπόλοιπα χρόνια. Και έτσι από εκείνη την βόλτα με τον «Ζορό» έχει μείνει και τούτη η διακοσμητική πέτρα.  Πως το λέει και το τραγούδι «αγαπάω και αδιαφορώ»  άμα δεν δίνεις ενέργεια στον θυμό τότε κερδίζει η ζωή και η δημιουργία. Ξέρεις πόσοι άνθρωποι δεν χάρηκαν την ζωή τους για ένα χαζό μίσος που μπορεί να κράτησε μια ολόκληρη ζωή σε φυλακή;

Όση ώρα μιλούσε ο παππούς,  ο Πέτρος κατάλαβε ότι ο «Ζορό» ήταν ένα  σημαντικό κομμάτι στην μνήμη του παππού αλλά ήταν μεγάλο να χωρέσει στην υπόγα των αναμνήσεων,  κατά βάθος δεν ήθελε να το αποσύρει .

-Παππού πόσο χρονών είναι ο «Ζορό»;

-Σαράντα ένα;

-Οδηγάς δεν οδηγάς ακόμα;

-Ναι γιατί ρωτάς;

-Λέω να μην τον αποσύρουμε να γραφτούμε στο σύλλογο «Αντίκα» να τον τσουλάμε που και που να καπνίζουμε και τα πουράκια μας.

-Α ρε Πετράν …. ( του είπε ο παππούς και τον αγκάλιασε) κλειστό γράμμα διαβάζεις. (Διακριτικά έβαλε στην μέσα τσέπη του γιλέκου του ένα φάκελο με 2000 ευρώ παραπάνω λεφτά και από το κέρδος της απόσυρσης) με έβγαλες από τα δύσκολα…. Και αν βάλει τις φωνές η γιαγιά σου,  να ξέρεις δική σου ήταν η ιδέα… να κρατήσουμε τον «Ζορό».

*Η ιστορία έχει φανταστικά στοιχεία αλλά στηρίχτηκε σε πραγματικά γεγονότα που διηγήθηκε  και λόγια που είπε ο πατέρας μου Νίκος στην εγγονή του Μαρία για τα πέτρινα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου βλέποντας πέτρες σημάδια από το καμένο πατρικό του σπίτι , όταν πήγαμε στην περιοχή Γούναρη την τελευταία μέρα του Απρίλη 2011 . Όσο για το παρατσούκλι Νικογαρούφης είναι συνδυασμός του δικού του ονόματος και της γιαγιάς Γαρυφαλλιάς που ξεδίψασε τον μελλοθάνατο.

ΤΑ ΞΕΝΑΚΙΑ ΜΑΣ

Δικοί μας άνθρωποι και αγαπημένοι!

Κάτοικοι Φλόριντας Η.Π.Α. 

Φιλιά πολλά, Σωτήρη, Kristin και στα"Αστεράκια σας"! 
Σας περιμένουμε όλους το καλοκαίρι στη Φρέγκαινα...

ΣΚΟΤΩΣΑΝΕ ΤΟ ΦΟΙΒΟ ΑΠ ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΣΚΥΛΙΑ ΣΤΗ ΦΡΕΓΚΑΙΝΑ

Τι να πω ρε παιδιά.  Είναι αυτό που μου είπε η Άννα όταν το έμαθε.

Κάποιοι δεν έχουν αποδεχτεί τον τίτλο του Ανθρώπου και παραμένουν ακόμα σε ζωώδη κατάσταση.

Γεια σας ανεγκέφαλα ανθρωπόμορφα κτήνη.

Κάνατε κατόρθωμα.
Αϊ στο διάολο ξεφτίλες.

ΟΤΑΝ Η ΦΡΕΓΚΑΙΝΑ ΑΝΘΙΖΕΙ...ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ